روزه از نظر علمی
ارتباط بین دین با علم ، ارتباطی ناگسستنی است . چرا كه خداوند متعال پدید آورنده آن می باشد و با آفرینش كون و مكان ، ظهور و بروز علم در كنار دین نیز ضروری می نماید . بنابراین هم دین و هم علم ، دو حقیقتی هستند كه به ثبوت آفرینش منجر می شوند . خداشناسی دینی كه از زبان اولیای الهی تبیین شده با خداشناسی طبیعی و كیهانی كه از زبان دانشمندان بیان شده است هر دو دارای مقبولیت و رواج می باشد .
در اینجا به تقارن دیدگاههای دینی و
علمی درخصوص علت و فلسفه وجود و وجوب روزه می پردازیم . روزه و روزه داری
نه تنها به خاطر تأمین سلامت و صحت بدن آدمی حائز اهمیت می باشد ، بلكه
موجب تأمین سلامتی روح و جان نیز هست . چرا كه انسان موجودی است سه بعدی ،
دارای بعد روح ،جسم و ذهن و هر سه بعد با یكدیگر موجب معنی یافتن وی می
شود . به عیارت دیگر چنانچه عقل و لزوم سلامتی جسمی آدمی حكم كند ، همان
نیز به لزوم سلامتی روح حكم می نماید و انسانی كه به دنبال سلامتی روح
خویش در كنار جسمش نباشد نمی توان از او به عنوان انسانی سالم و تكامل
یافته یاد نمود. بنابراین در مورد روزه كه یكی از واجبات دینی است ، می
توان گفت : «كه روزه داری عبارت است از اجرای یك برنامه مذهبی بهداشتی
كامل جسمی و روحی »
در این مقاله هدف ، اهمیت روزه از نظر بهداشت
روحی و جسمی است . پروفسور «الكسی سوفورین» می گوید : « جسم به هنگام روزه
به جای غذا از مواد داخلی استفاده می كند و آنها را مصرف می كند و مواد
كثیف و عفونی كه در جسم هست و ریشه و خمیره بیماری است ، از بین می رود و
بدین طریق روزه سبب بهبودی همه بیماری ها است . از این رو جسم خود را به
وسیله روزه از داخل نظیف و پاكیزه می كند .»
